
Τους εχουμε δει ακουσει ολοι μας,δινουν καθημερινα νεο τονο και ζωντανια,βγαινουν διασκεδαζουν εκει που βγαινουμε εμεις.Πινουν κερνανε τεκιλες και ανοιγουν πυροσβεστηρες δεν εχουν ταμπου ουτε τουπε(η τουλαχιστον ετσι δειχνουν) ειναι χαλαροι ανετοι μια μεγαλη παρεα."Βαζουν μπρος τη μηχανη πανε μια βολτα απ΄το ψυρρη" ,συνεχιζουν και βρισκονται στο γκαζι καυτηριαζουν το νεο χιπικο μποεμ στυλ λεγοντας πως "ειναι μια μοδα που γυριζει σα ροδα".Νευριαζουν και τασσονται εναντιον αυτων που προσφερουν "καρκινους σε burger και ελπιδες σε δανεια" θεωρουν οτι πλεον "εδω στην πολη δε μιλαμε αλλα πληκτρολογουμε να μαθαινουμε τα νεα".Μονο μην τους ρωτας τη σημαινει ερωτας και τι να είναι η αγαπη,καποιοι «εχουν αλλεργια στις δεσμευσεις» εκει μπερδευονται και ψαχνουν πατώντας Pause ‘το κοριτσι του μετρο».Αλλοι παλι αναρωτιουνται "πώς να βολεψουν στο ιδιο κρεβατι 2 γυναικες σε μια βραδια" και αλλοι πηγαν να φυγουν αλλα "οπου και αν πηγαν γυρισαν και πισω τους κοιτουσαν". Όταν τους απολυσουν από τη δουλεια χωρισουν με τη γυναικα τους και χασουν δανεικα λεφτα στο ΚΙΝΟ τραγουδουν το «γαμω την καταδικη μου» και στη συνεχεια σκεφτονται όπως ο “Σκρουτζ Μακντακ” [είναι και επικαιρo λογω της κρισης αυτή η «τσιγγουνια»].Τελικα ψηφιζουν «πως τα καλυτερα στη ζωη ερχονται τσαμπα». Ωστοσο είναι αισιοδοξοι βαζοντας παντα ένα “Happy end” και πως δεχονται πως υπαρχει ακομα «οξυγονο» στην επιφανεια παρολα τα δαση που καιγονται.Οταν μαζευτουν τραγουδουν το ΚΟΚΟΡΑΚΙ και αυτοσαρκαζονται…παιρνωντας το δικο τους μηνυμα!Θα τους βρουμε στα διαφορα ενναλακτικα stages της Αθηνας...
